Z głębokim żalem żegnamy Jacka A. Rochackiego – człowieka, który swoją pasją, talentem i ogromną wiedzą wzbogacił świat sztuki złotniczej, artystycznej i tradycji fajczarskiej. Jacek był nie tylko mistrzem rzemiosła, ale także myślicielem, nauczycielem i pasjonatem, który z poświęceniem i oddaniem dzielił się swoim doświadczeniem z każdym, kto potrafił docenić piękno i sens tworzenia.
Jako artysta-plastyk i złotnik, Jacek łączył rzemiosło z filozofią – dla niego każdy przedmiot miał swoją historię, duszę i znaczenie. Przekonywał, że materia, z której powstaje dzieło – drewno, metal, wrzoścowy korzeń – wymaga zrozumienia, szacunku i staranności. Jego podejście, pełne zaangażowania i autentyczności, inspirowało kolegów, adeptów oraz miłośników piękna.
Dla społeczności, którą współtworzył – zwłaszcza użytkowników portalu poświęconego fajce – Jacek był drogowskazem. W swoich tekstach, wywiadach i refleksjach promował wartości: rzemieślniczą jakość, odpowiedzialność, świadomość i ciągłe dążenie do poprawy. Dzięki niemu wielu odkryło, że starą fajkę można odnowić z szacunkiem dla tradycji – nie jak relikt, ale jak narzędzie codziennego rytuału.
Jego odejście to ogromna strata – dla bliskich, dla środowiska artystycznego, dla wszystkich, którzy cenili uczciwość warsztatu i głęboką pasję. Jednocześnie to okazja, by podziękować: za umiejętność przekazywania wiedzy, za filigranowy kunszt, za to, że potrafił pokazać piękno w prostocie materiałów, dla których wielu nie miało cierpliwości. Niech jego dzieła, jego nauki i jego duch pozostaną z nami – jako wyraz szacunku dla tradycji, dla rękodzieła i dla prawdziwego artysty.
Spoczywaj w pokoju, Jacek. Twoja praca i Twoje idee będą żyły dalej w milczeniu drewna, cichym szeleście patyny i wspomnieniach tych, którzy mieli zaszczyt Cię znać.
RIP
Mialem okazje poznać osobiście J. Rochackiego. Wzbudził we mnie pasje kolekcjonowania fajek angielskich. 12 lat temu kupiłem od niego mała kolekcje fajek Dunhilla. Mam te fajki do dzisiaj. Paliliśmy razem kilka razy gdy odwiedzałem go w Bydgoszczy. Przeprasza ze dopiero teraz reaguje na wiadomość o jego śmierci, ale rzadko wchodzę na fajknet.
RIP Jacku :(
Poznałem Jacka Rochackiego, a w zasadzie „JAR-a” – bo dla mnie zawsze był właśnie „JAR-em” – podczas jednej z imprez organizowanych przez Tadeusza Wojtuszkiewicza w Bydgoszczy. Wymieniliśmy wiele korespondencji mailowej. „JAR” dołożył swoją cegiełkę do mojego opracowania „Nowa-Stara Fajka”. Pękałem z dumy, kiedy napisał do mnie, że „Nowa-Stara Fajka” jest pierwszą pozycją drukowaną w języku polskim, jaka trafiła do jego fajkowej biblioteczki. Poznałem „JAR-a” na tyle, że stał się dla mnie guru/wyrocznią/przewodnikiem o ogromnej wiedzy. Proponowałem, by swą wiedzę z zakresu fajkarstwa, przełożył na papier – próbowałem kilkukrotnie, niestety bez skutku. To dla nas fajczarzy ogromna strata, ponieważ „JAR” pozostawił po sobie niewielki fragment swojej wiedzy rzetelnej wiedzy – i to fragment rozrzucony w postaci zaledwie okruchów, przechowywanych w pamięci tych, z którymi chciał rozmawiać, korespondować. Jacek „JAR” Rochacki pozostanie w mojej pamięci wraz z okruchami wiedzy, jaką zechciał mi przekazać.